Ustalić własny stan mikroelementów

Ustalić własny stan mikroelementów

W diagnostyce mikroelementowej istnieje wiele sposobów, by zwiększyć osobistą zawartość substancji witalnych.

Diagnostyka krwi i mikroelementów

Klasyczna morfologia krwi dostarcza informacji o ilości komórkowych składników krwi: erytrocytach (czerwone krwinki), leukocytach (białe krwinki) i trombocytach. Diagnostyka mikroelementów natomiast pokazuje indywidualną zawartość witamin, pierwiastków śladowych, minerałów i kwasów aminowych we krwi.

Wyniki z pełnej krwi są reprezentatywne dla stanu napełnienia własnego magazynu, ponieważ w przeciwieństwie do diagnostyki serum, przy analizie pełnej krwi otrzymuje się także wyniki erytrocytów.

Przykład z cynkiem: Stężenie cynku we krwi jest w ok. 80% powiązane z czerwonymi krwinkami. Z tego powodu diagnostyka serum pokazuje tylko chwilowy stan. Poprzez analizę pełnej krwi można okreśłić zawartość cynku w organiźmie.

Dla każdego mikroelementu, tak jak w morfologii, istnieje zalecany zakres i zakres normy. Mogą one pokazywać niewielkie różnice związane z cyklem dobowym i są zależne od wieku i płci (Np. kobiety mają o wiele niższą zawartość żelaza niż mężczyxni w tym samym wieku).

By poprawnie zinterpretować potrzeby organizmu, przeprowadzając dane amnestyczne trzeba pamiętać o różnych testach: surowicy, EDTA pełnej krwi, heparyny lub heparyny litowej w pełnej krwi.

Specjalistyczne laboratoria dysponują informacjami dotyczącymi wymaganych przyborów do testów, do ich wysyłki lub odbioru.

Diagnostyka biorezonansowa

Przyrząd biorezonansowy mierzy elektrochemiczne drgania, dzięki którym można odczytać zachodzące w organiźmie biochemiczne procesy. Metoda biiorezonansowa umożliwia ustalenie indywidualnego zapotrzebowania w mikroelementy.

Diagnoza kinezjologiczna

Kinezjologia (np. kizezjologia stosowana) jest metodą diagnostyczną. Test mięśni wskazuje jakie witaminy, mienerały i pierwiastki śladowe są organizmowi potrzebne.